Het duurde van 1987 tot 1993. Precies vier albums kocht ik van Indigo Girls. Na Rites Of Passage (1992) verloor ik da girls uit het oor. Want om eerlijk te zijn, het prachtige dubbelalbum Honor – A Benefit For The Honor The Earth Campaign dat door toedoen van Indigo Girls van de grond kwam, kocht ik in 1996 vooral vanwege Wise Users van Bruce Cockburn.

Na een aantal weken naar hun nieuwe album Beauty Queen Sister te hebben geluisterd begon ik me af te vragen waarom ik BoDeans, die ik ongeveer gelijk met Indigo Girls ontdekte, wel ben blijven volgen. Kurt Neumann en Sam Llanas, Amy Ray en Emily Saliers, ze zijn elkaars evenknie. De stemmen van de meisjes versmelten net zo mooi als de stemmen van de jongens. En de liedjes? Ach, zeker de laatste jaren hebben de BoDeans zich niet altijd even vaardig betoond maar aan een boom zo vol geladen met muziek mist men vijf zes goede liedjes niet. Ik mag aannemen dat dit principe ook voor Indigo Girls opgeld doet. Men kan daarvoor Beauty Queen Sister als proeve van bewijs nemen. Peter Collins productie is onberispelijk, de viool van Luke Bulla (luister eens naar het prachtige, verstilde Yoke dat deze cd besluit), het zingen van de Ier Damien Dempsey in Damo en het drummen van Brady Blade, het klinkt allemaal voortreffelijk. De dames Saliers en Ray betonen zich ook op dit album observateurs social. In War Rugs bezingen ze de opstand in Egypte: Young Egypt seized the moment/And brought that bastard down. Soms kijken ze juist niet verder dan de straat lang is: het portret van John in het gelijknamige liedje is zeer fraai.



Spectaculair of opmerkelijk kan je de folkpop van Indigo Girls niet (meer) noemen en het is dan ook niet zo dat ik  al die albums die ik niet kocht alsnog ga kopen. Maar mooi is het wel, dit Beauty Queen Sister. En wat schetst mijn verbazing? Het nieuwe album van BoDeans heet warempel Indigo Dreams! (Wim Boluijt)