De uit Philadelphia afkomstige singer-songwriter Ben Arnold is bepaald geen onbekende in het genre. Dertien jaar geleden debuteerde hij al met Signal My Arrival. Twee jaar later kwam hij met het pop grillige album "Spar". Weer twee jaar later lanceerde hij zijn eerste major release Almost Speechless bij Columbia Records. Arnold is altijd al een progressief en eigenzinnige muzikant geweest. Dat laatste bewees hij door in 1999 dood leuk met het verzamel album te komen genaamd In Case I'm Gone Tomorrow, met maarliefst 15 bonus MP3's erop. Gelukkig voor hem en voor ons bleek Arnold een survivor. In 2004 maakte hij in zekere zin zijn comeback met de CD Calico. Arnold nam de tijd, tot hij een goed onderdak had gevonden bij het in Boulder, CO gevestigde SCI Fidelity Records. In de tussen tijd deelde hij het podium met de gelegenheid formatie 4 Way Street en nam met Jim Boggia, Joseph Parsons, en Scott Bricklin het niet onverdienstelijke album Pretzel Park op. Begin dit jaar verscheen zijn independent release Solo. De naakte liedjes met Arnold op gitaar of achter piano, blijken nu een voorbode te zijn geweest van wat nu ter tafel ligt. Ben Arnold is van plan niet stil te zitten. Met de release van Nevermind My Blues tekent Arnold zijn zevende langspeler aan. Met I’m Suckin’ Honey trap hij af. Jazz blues is wat de klok slaat. In de titeltrack lijkt hij terug te kijken op zijn eigen ongeluk/geluk. “I had some bad luck, money their ain’t much, love come and goes” zingt praat hij in de schuivende bluestrack. De titeltrack en het liedje Timeless, kende ik tot nu toe nog enkel in de stripped down versie. Tja, en dan is daar weer die doorgewinterde stem in het liedje Leaving Nola. Randy Newman dat is waar ik Ben Arnold graag mee vergelijk. Arnold produceerde overigens samen met de relatief onbekende Shane Smith (Amos Lee) deze bijzondere rijke plaat. Natuurlijk horen we ook een aantal bekende vrienden van Arnold. Arnold noemt ze The Manayunk Orchestra, ik noem ze The Manayunk Gang. Lee Schusterman op piano, Scott Bricklin (bas en gitaren), Pete Donnelly (gitaar), Matt Muir (percussies en drum) en Priscilla Ahn, Jesse Honig en Joseph Parsons (backing vocals). O ja voor ik het vergeet, Tom Gillam glijd over zijn snaren in het poppy klinkende Here on Earth. Prijsnummer is Sundown. Geven en nemen, woorden die niet uitgesproken worden maar via jouw ogen boekdelen spreken. Nieuwe wegen moeten worden ingeslagen, de hindernissen en de angst is groot, waar komen we op uit? Het is Ben Arnold ten voeten uit. De twaalf tracks op Nevermind My Blues kleven en laten een Ben Arnold horen als nooit te voren. In de afsluiter hoor ik “I’m moving to heaven next time”? Met andere woorden het is hoogste tijd dat Arnold de EU eens laat zien waartoe hij in staat is. Prachtige voortzetting van het toch al zo veelkleurige Calico. (Jan Janssen)