Big Low is een trio uit Wageningen bestaande uit de ‘verdwaalde’ Australier  Dan Tuffy, Michiel Hollanders en Marc Constandse. Daarnaast zijn deze drie muzikanten actief in het Balkan-kwartet  Parne Gadje. “The Junction of the Two Rivers” is de derde schijf van Big Low. De sound klinkt beduidend filmischer en intiemer dan de voorganger “No Tears In Paradise”. Dat komt vooral door de inventieve en ingetogen percussie, die het trio voor de 12 nummers gebruikt. De verhalende liedjes van Tuffy krijgen hierdoor een extra spanning.

Het album opent met het liefdesliedje “I Won’t Let You Down”, waarbij een flink huppelende bas gecombineerd wordt met ritmisch zagen. Ja, de velofoon – een instrument dat Michiel Hollanders zelf ontwikkelde en enigszins klinkt als een Arabische ud – krijgt in dit heerlijke ritme-bedje alle ruimte om te excelleren. Een duister sfeertje hangt rondom “Brother Joe” met opnieuw een hoofdrol voor de velofoon. “Hang On To That Last Ray Of Hope” klinkt ondanks het zware thema lichter en melodieuzer dan de rest. Zoals gebruikelijk schreef Dan Tuffy alle liedjes naast twee traditionals “One Kind Favour” en “Kingdom Land”. Laatst genoemde track - onder andere bekend door de gospeluitvoering van Mahalia Jackson - krijgt een unieke Big Low-behandeling. Voorts is er een bewerking van het door Merle Travis geschreven “Dark as a Dungeon”, maar de versie van Big Low voegt niet veel toe aan deze door Johnny Cash bekend geworden song. Bijzonder fraai is het instrumentale werkje “Sweet Rain” met bijzonder vindingrijke percussie (o.a. een raspende gitaar) Het klinkt zo echt, dat je de regen uit de boxen voelt druipen.

Ach, er is nog veel meer te genieten op deze schijf, die bij elke draaibeurt weer nieuwe dingen laat horen. Dat moet u zelf maar gaan ontdekken. Kortom een mooi album van een inventief trio, dat elke keer weer weet te verrassen. (Paul Jonker)