Ik was meteen totaal verrukt van deze ouderwetse Rolling Stonesplaat, die City Walls heet en door nota bene Australiër Andy Gorwell is gemaakt. Een plaat die alles in zich verenigt waarmee de Stones alweer zo lang geleden met hun grandioze drieluik Sticky Fingers, Exile On Main Street en Let It Bleed hadden uitgeblonken. Deze Andy Gorwell heeft alles van die platen bij elkaar gejat, wat er maar te jatten viel, maar doet dat zó charmant aandoenlijk en gepassioneerd, dat elke rechtgeaarde liefhebber absoluut ervan onderuitgaat. ‘Be My Little Queeny’ is wat jatwerk betreft wel het allersterkste voorbeeld. De dertien nummers op City Walls brengen me zonder moeite in een weemoedige, maar ook blije bui, omdat elke gefabriceerde muzieknoot aan eigen vergankelijkheid appelleert, maar tegelijkertijd de onvergankelijkheid van goede muziek onderstreept. Aan deze ongepolijste nummers valt in geen geval te ontsnappen. Bovendien, door de brakke soundproductie is het album een van de meest obscure sinds jaren. Als vanzelf word je in de stadse - en plattelandswereld van Andy Gorwell uit Melbourne gezogen. Songtitels zoals ‘The Road Of Lost Souls’, ‘Long Lonesome Highway’ ‘Those Tears’ of ‘Street Wise’ zijn verhalen over emotionele ontberingen, hartzeer en frustraties, al mag sporadisch een optimistisch geluid doorklinken in bijvoorbeeld ‘Hold On’. Rauwe, slonzig klinkende liedjes, met daartussen ook gevoelige Jagger- geil gezongen ballades. Geregeld worden de dertien nummers onverbiddelijk en abrupt beëindigd maar dat hindert nimmer, sterker het maakt het eindresultaat, gek genoeg, nog boeiender. City Walls is één brok echte emotie dat onderdak vindt in een muzikale melange van blues, rock, country en folk van het type ‘ruwe bolster, blanke pit’, waar ik maar al te graag én vaak mijn oren naar laat hangen. Andy Gorwell, speelt gitaar, lap steel, piano en harmonica. Peter Pascotto drumt, Paul Rawlinson bast en nog wat bescheiden sidekicks zijn op City Walls van de partij. (Huub Thomassen)