Het artwork op het elfde album van Dan Israel is prachtig. Jaren-vijftig-futurisme, ook wel aan te duiden met het oxymoron knusse techniek. Fraai getekend ook. Kon ik dergelijke kwalificaties ook maar voor de muziek gebruiken. Zelden heb ik zo een al weken aanhoudende ambivalentie gevoeld als juist bij dit Crosstown Traveler.

Enige bescheidenheid siert me natuurlijk, want ik ken geen van de tien voorgangers van dit album. Toch, elke keer wanneer ik Israel hoor zingen, struikel ik over de slepende lijzigheid van zijn stem. Zoals die me tegelijkertijd óόk bekoort. Op zulke momenten doet Dan Israel me aan Eric Andersen denken. Juist dan hoor ik ook het sterke toetsenwerk van Peter J. Sands. Het vermoeden ontstaat dat de liedjes beter zijn dan ik op dat moment besef. Alsof er bij dit Crosstown Traveler sprake is van een uitgestelde beloning. Maar wanneer wordt deze verwachting dan ingelost? Meer hoop dan wetenschap dus. Is het een kwestie van smaak? Zo’n liedje als Second To None, dat is toch gewoon mooi? Zeker. Op zijn website wordt het werk van Dan Israel vergeleken met dat van Wilco.

Of dat terecht is weet ik niet. Met Wilco weet ik ook nooit waar ik aan toe ben, hoor ik nooit wat de liefhebbers allemaal in de muziek van deze band horen. Ik weet dat het goed is, maar goed is het niet. O ja, This Love’s Gonna Stay, het laatste liedje, is ook heel mooi. (Wim Boluijt)