Of Stephen Simmons ooit zijn debuut Drink Ring Jesus zal overtreffen? Of de remix van het titelnummer door Eric Fritsch achteraf als een vingerwijzing gezien kan worden? De eerste vraag zou ik met een voorzichtig nee willen beantwoorden. Al is gezien het talent van Stephen Simmons een bescheiden verwachting daarmee nog niet tenietgedaan. Simmons die alleen met zijn gitaar Gods eigen vragen aansnijdt terwijl in de occasionele mondharmonica de geest van vertwijfeling naar lucht hapt, Drink Ring Jesus is een bijzondere plaat. En, ook belangrijk: nergens dramatisch of al te sentimenteel.



Het antwoord op de tweede vraag is een onomwonden ja. De springerige elektronica en de galmende gitaar geven de muziek van Simmons een aangename spanning. Juist dat samengaan van Simmons’ neo-traditionele country en folk met meer hedendaagse klankkleuren en ritmes tilde zijn muziek naar een hoger plan. Deze twee vragen en de antwoorden daarop, speelden door mijn hoofd toen ik de afgelopen weken naar The Big Show luisterde. Het circus als metafoor, dat is kort gezegd het thema van dit zevende (?) album. De eerste liedjes, neem nu Parchchorn Falls, een mens veert ervan op. De productie van Eric Fritsch is vakwerk, niet teveel en niet te weinig. Simmons’ liedjes en stem krijgen alle ruimte. Langzaam maar zeker verslapt dan toch de aandacht. De liedjes blijken niet opgewassen tegen andere zaken in het leven die ook om aandacht vragen. Een klepperende brievenbus, een vogel op de waslijn, een roepen vanaf de zolder. Er rijst opnieuw een vraag: waarom heeft Stephen Simmons in hemelsnaam twintig (20!) liedjes op deze cd gezet? Niet één keer is het me gelukt om dit album in één keer helemaal te beluisteren. Hoezeer ik het werk van Simmons ook een warm hart toedraag, ik ontkom er niet aan om het woord saai te gebruiken. Zeker, er zijn veel mensen die hier anders over denken. Zo duikt dit album hier en daar op in jaarlijstjes. Ook wordt Simmons wel vergeleken met Townes van Zandt en Steve Earle.

En hoewel een zekere verwantschap met deze twee liedjesmannen niet te ontkennen valt, meen ik dat de vergelijking uiteindelijk mank gaat. Simmons kent (nog) niet de emotionele expressie en beklemmende overtuigingskracht die Earle en Van Zandt op hun beste momenten wel kennen. Kortom, The Big Show is neo-traditioneel vakwerk. Niet minder, maar ook niet meer. (Wim Boluijt)