Shane Dwight is een naam om te onthouden. Denk schrijf het maar op anders vergeet ik het straks. Vier jaar geleden schaamde ik mij nog omdat ik zijn CD “What You Need” links had laten liggen. Met de achtste release “A Hundred White Lies” is mij dit niet overkomen, hoewel? Iemand vroeg het plaatje even te lenen. Dat even duurde bijna een maand verdorie. De persoon in kwestie vergat erbij te vertellen dat hij op vakantie ging.

Heb mij pas in december echt kunnen ontfermen over de CD “A Hundred White Lies”. Voordat je deze plaat beluisterd moet je weten dat je ook naar de complete band van Delbert McClinton, Dick 50 zit te luisteren. Verder hoor je ook subliem backing vocal werk van The McCrary Sisters (Mike Farris) en Bekka Bramlett.

Dynamische roots, Blues, Americana, en vuurvaste rock ‘n’ roll worden zeer soulvol ten gehore gebracht. Naast dat Dwight weet hoe je gitaarsnaren moet betasten, schrijft hij ook bijzondere levensverhalen. Weet niet of het allemaal autobiografisch is wat zich zoal afspeelt op deze plaat, zeker is wel dat hij dit op een hartstochtelijke en met de nodige emotie en brengt. De ontgoocheling na bedrog en leugens nemen bijvoorbeeld grote vormen aan in het radiovriendelijke Call Me, Love That’s True en de ballad Broken. “A Hundred White Lies” klinkt sodemieters live terwijl Dwight’s stemgeluid sterk en stabiel overkomt.

“A Hundred White Lies” is een ijzersterk album vol indringende inspiratie die je niet mag missen mocht je per ongeluk in een dergelijk fase zitten. (Jan Janssen)