De stad Vancouver, Washington ligt niet zover van muziekstad bij uitstek Seattle. Begin deze eeuw ontsproot daar de negenman formatie genaamd The Maldives. Daar gaan we weer, wie noemt er nu in Godsnaam een band naar de fameuze koraaleilandengroep in de Indische Oceaan even ten zuidwesten van India? Vraag het maar eens aan liedjesschrijver, zanger en frontman van de band Jason Dodson zou ik zeggen want ik zou het u niet kunnen vertellen. Weet ook niet hoe het zit met de populariteit van country-rock en alt-country muziek daar op die atollen, maar wat ik wel bijna zeker weet is dat The Maldives dit jaar naam gaan maken in Nederland maarzeker ook daarbuiten.

Deze poepgave eigenzinnige muziek wordt met veel bezieling en bekwaamheid gebracht. Net zoals bands als Wilco, The Drive-By Truckers, The Band Of Heathens of My Morning Jacket, putten uit oude al platgetreden muzikale paden, doen The Maldives dat ook. Met drie gitaren, bas, pedal steel, banjo, viool, drums en percussie klinkt het geheel geen moment onsamenhangend. Pet af hoor als ik naar songs als ‘Goodbye’ en het aan het einde ronkende ‘Time Is Right Now’ luister. Lekker ouderwets lang lekker geniet ik van de opvolgende tracks ‘Blood Relations’ en ‘Walk Away’. Man wat een power hoos! Bijna twintig minuten lang trekt de band alle registers open en gooit Dodson zangtechnisch zijn hele hebben en houwen in de strijd.

Tja, dat zou ik wel eens live willen zien. Met negen man op de bühne lijkt het mij overigens in Nederland wel erg lastig. Nu maar hopen dat deze aangeprate financiële crises snel over is en we weer over gaan tot de orde van de dag. Samen met Telegraph Canyon (7 man) zouden The Maldives, met een beetje respect voor het publiek, eigenlijk gewoon op Take Root 2010 moeten staan.
(Jan Janssen)