Ze heeft me nooit kunnen bekoren, Rickie Lee Jones. Een singer-songwriter van het type Joni  Mitchell, nog zo’n stem waar ik, in tegenstelling tot vele deskundige recensenten, helemaal niets aan vind. Artistiek en dodelijk saai! Maar ik ben op slag bekeerd na het vele malen beluisteren van ’Balm In Gilead’, wat een prachtige release, tien wonderschoon uitgevoerde songs en qua stemming voor mij de ultieme herfstplaat. Mooi uitwarrelend orgelspel (Joel Guzman), hier wat feeëriek gezang á la Kate & Anna McGarrigle, daar wat duetjes, volop welluidend snarenspel, en dit alles in een productie om van te smullen.

De enige niet-eigen compositie is van de hand van haar (overleden) vader: “The Moon Is Made Of Gold”, een heerlijk luie jazzy song, welke Norah Jones, schat ik, graag op haar repertoire zou willen nemen. John Reynolds neemt hierin naast mooi gitaarwerk ook het heerlijke gefluit voor zijn rekening. De productie van “His Jeweled Floor” doet sterk denken aan het werk van Daniel Lanois, een “droomdreigende” sfeer met hemelse ondersteunende zang van Vic Chessnut en Victoria Williams. Prachtig! De stem van Rickie Lee klinkt minder keurig en minder “beschaafd” als voorheen en irriteert me (dus) niet meer; zou dat enkel aan de productiewijze van Jones liggen? In de lange lijst medewerkers zitten namen van Ben Harper (slide gitaar), Alison Krauss (viool), Bill Frisell (gitaar) én Grey DeLisle, helaas niet haar stem, maar de autoharp  bespelend.

In het instrumentale “The Blue Ghazel” is er mooi scheurend saxwerk van Tom Evans te beluisteren. Ben helemaal “om”, Rickie Lee Jones heeft een prachtige CD afgeleverd! (Benny Mulder)