De Nederlandse singer-songwriter Bart de Win (1963) presenteert zijn eersteling, The simple life. Bart de Win is na een klassieke pianostudie en een studie jazzpiano aan het Rotterdams conservatorium in de jazz terecht gekomen. Maar hij slaat alras zijn vleugels in een wijder verband uit: vanaf 1996 maakt hij onder meer deel uit van de begeleidingsgroep van de Brabantse chansonnier Gerard van Maasakkers, ‘De vaste mannen’. In 1999 rondde hij een studie jazzvocalist af. Tussen het vele toeren met Gerard door werden de nodige liedjes geschreven en maar liefst 15 stuks kwamen op zijn uitmuntende debuut terecht.

Een prachtige en doorleefde mengelmoes van country (de langzame wals ‘Tears and wine’ kent een mooie steel/fiddle basis), folk, gitaarpop (de opener klinkt als een JJ Cale nummer), rock, soul (in ‘Undercover lover’ zijn blazers prominent aanwezig en klinkt een fraaie saxsolo), jazz (‘They told me’ heeft een New Orleans feel, ‘The promised land’ is vocale moderne jazz met een fraaie hoofdrol voor de clarinet , eindigend in een scatvocal duet, ‘Tickle me’ is een nummer à la Jamie Cullum en Wouter Hamel met een blazersgroep waarin de trompet een hoofdrol speelt), gospel (‘Do I need’), blues (de titeltrack) en een vleug klassiek (de afsluiter ‘I’ll take care of you’, alleen piano en vocaal, klinkt als een moderne versie van een cantate van Bach). De begeleiders (De vaste mannen als basis) zijn van grote klasse, het geheel klinkt geolied. De arrangementen zijn prachtig met natuurlijk een hoofdrol voor Bart zelf op piano, fender rhodes en accordeon. Verder horen we mandoline (Bart-Jan Baartmans), banjo en diverse gitaren (Harry Hendriks en Bart-Jan Baartmans), saxofoon en clarinet (Gilad Atzmon, tevens de producer van de CD), fiddle, bas (Rinus Raaijmakers) en drums (Arthur Lijten). Bart heeft een aangename, soepele stem, schrijft prachtige liedjes en laat horen dat hij in de loop der jaren allerlei stijlen naar zijn hand heeft leren zetten. Zijn pianostijl is duidelijk beïnvloed door Randy Newman, het accordeonspel klinkt soms Fransig (de wals ‘Johnny’ ), dan weer cajunesk (The simple life), maar is altijd warm en aangenaam. Een verrassende CD met bijna een uur zeer gevarieerde muziek van superklasse. (Fred Schmale)