Tja, dat heb ik dan. Heb je net je jaarlijstje 2007 naar Real Roots Café opgestuurd, kom je een CD tegen die je helemaal van je stoel blaast. Het gaat om ‘Abbey Sings Abbey’ van Abbey Lincoln. Wie? Abbey Lincoln, geboren als Anna Marie Woolridge op 6 augustus 1930, dus 77 jaren jong. Mijn god, wat een stem! Deze lady heeft een frasering die uniek is. Amy Winehouse kan er wat van, maar laat haar maar heel wat jaren in de ‘Rehab’ vertoeven om dit niveau te evenaren. De cd van Abbey is uitgebracht op het jazzlabel Verve, voor mij als niet-jazzliefhebber nou niet bepaald een aanbeveling om dit product te beluisteren, maar jongens en meisjes, wat een geweldige CD is dit. Abbey Lincoln maakte haar plaatdebuut in 1955 en haar grote inspiratiebron is Billie Holiday. En dat kun je horen, een lekker luiluisterende stem met grote emotie. Abbey’s stem doet me op sommige momenten denken aan die andere grote vergeten stem, namelijk die van Nina Simone. ‘Abbey Sings Abbey’ is wat je noemt 'to the bone’, vergelijkbaar met wat Rick Rubin deed met werk van Johnny Cash. Een cd zonder toeters en tierelantijnen, centraal staan een bijzondere stem en een muzikale begeleiding in optima forma. Een klein groepje muzikanten bestaande uit drums, bas, cello, accordeon en gitaren legt een muziekbedje neer om u tegen te zeggen. Vooral de gitarist Larry Campbell, bekend van platen van o.a. Bob Dylan, Elvis Costello en Paul Simon, zorgt voor kippenvelmomenten. Wat luisteren deze muzikanten goed naar elkaar! Ongekend. ‘Abbey Sings Abbey’ bevat elementen uit jazz maar ook uit blues en uit de singer-songwritertraditie en ze creëren samen een verrassend geluid van betoverende schoonheid. Bovendien hebben ze alle een min of meer blues- en countryachtige aanpak, een stijl die ons als liefhebbers van ‘landelijke’ muziek aanspreekt. Toch? Alle nummers, met uitzondering van ‘Blue Monk’ (Thelonius Monk), zijn eigen composities van deze zangeres. Dit intieme album kan ik meerdere malen achterelkaar draaien zonder dat de verveling toeslaat. Het intieme karakter vertaalt zich ook in het feit dat ik dan geen enkel nummer luidkeels meezing, hooguit fluit ik een enkel loopje mee. Kortom, een over het hoofd gezien meesterwerk in 2007. (Benny Mulder)